H.1- dubbel kosjer luchtalarm op zondag, zomer 1964

Conclusies. Hoe trek je die?

Als jong kind moest ik in Antwerpen vaak horen "wat een jodenstreek, zeg!". Als ik later alsnog navroeg wat men bedoelde, kreeg ik de (vermeende) feiten nog eens te horen, zonder dat het mij duidelijk werd wat er dan specifiek Joods aan was.  Maar als er op het schoolplein eens flink mot was, bleek het de ultieme belediging te zijn als er "vuile jood!!!" geroepen werd. Tot complete razernij wilde dat soms leiden "Ik zijn nen goeie katholiek!!!" werd er histerisch en in tranen teruggegild.  Als 10 jarige snapte ik niet goed wat er dan aan de hand was. Bij navraag bij mijn moeder kreeg ik een antwoord in de zin van : "Ah, hij is een goeie Katholiek; ja ja, dat waren alle Oost-frontstrijders."  En wie waren dan die Oostfront-rijders dan? "Ja, van die goeie katholieken dus." Mijn moeder stimuleerde mij wel altijd in het stellen van vragen.  En doorgaans kwam er dan ook een uitleg met alle verwijzingen zoals dat in een encyclopedie te vinden is.  
Dat was waarschijnlijk een van mijn eerste conclusies, zelfs al op 4 jarige leeftijd: als je een vraag beantwoord krijgt, krijg je er 3 nieuwe bij.  Ook mijn vader was altijd blij met vragen, vooral als het over "toendertijds" of over "vroeger" ging. En hij kon er gepassioneerd op ingaan met beschrijvingen,allez, letterlijk in geuren en kleuren. Ik zag er de complete Walt Disne,y film bij. Maar op een daaropvolgende "waarom...?"-vraag moest hij soms bekennen het niet te weten.  Misschien weet ons ma het wel, leek mij dan logisch.  Want als vader iets vertelde, wist moeder altijd nog wat toe te voegen of, en dat was toch vreemd, vertelde ze iets totaal, maar dan ook totáál anders.  Dat was waarschijnlijk mijn 2e conclusie: al is het antwoord nog zo mooi, interessant of begrijpelijk logisch; blijkbaar zijn er 2 totaal verschillende antwoorden mogelijk op een simpele vraag.  Maar al snel gebeurde het dat als vader 3 zinnen gezegd had, moeder hem onderbrak met woorden als : "Maar allez zeg, hoe komt gij dáár nu bij??? Het zit zo: ....! Voilà!", waarop vader dan hoofdschuddend repliceerde: "Gij ziet ze vliegen zekers? Toen in dàt jaar, het jaar vóórdat ons Marie trouwde, toen......! Nu gij!"  "Maar bij lange niet!" "zeker weten want....".  En ja, soms gebeurde het dat de ene of de andere plots zei: "Aaaah ja, ja nu da'ge het zegt, das juist... Nu weet ik het weer."  Dat was waarschijnlijk mijn 3e conclusie : als mensen zich iets willen herinneren helpt het als er nog iemand bij is.   Maar ik moest al snel ook tot een 4e conclusie komen :  als 2 mensen iets totaal anders menen te weten, moet er een van de twee of liegen of zot zijn.  Want dat roepen ze ook tegen elkaar. Ik herinner mij nog goed dat ik eens met een vraag aan kwam zetten - niet meer welke vraag - waarbij moeder èn vader elkaar aankeken tot de een dan zei: "Awel, expliceert het maar."  Waarop de ander dan weer terugzei: "Bijlange niet, doet gij maar. Gij weet dat toch." en na enig "Na U!" achtig geaarzel ze beiden mij het antwoord schuldig moesten blijven.
Tegenwoordig krijgen kinderen verjaardags- of kerstcadeaus die zelfs naar mijn smaak overdreven zijn.  Maar anno 1963 kregen kinderen een pop, een bal, misschien een fiets maar altijd iets dat voor dat moment was.  En blij dat die kinderen waren!  Nou kreeg ik ook wel speelgoed maar voor mijn 10 e verjaardag kreeg ik iets waarvan mijn vriendjes sprakeloos werden.  Dat waren ze meestal niet van de cadeaus die ik kreeg en met veel "Ooh! Amaai zeg!  Mag ik ook eens ....?" of met jalousie bekeken werden. Maar op mijn 10e verjaardag keken ze verbijsterd en daarna bijna met medelijden vragend of er ook niks anders bij was.  Vol trots had ik hen de 24 delige Winkler Prins encyclopedie met 5 delen het Jaar en een abonnement op de komende 5 Het Jaar. Wat ik daar dan mee moest?  Nou, antwoorden op mijn vragen vinden natuurlijk!  En kijk eens:  Antwerpen!!! Hela zeg! Wisten zij dat de nieuwe havendokken helemaal tot aan Holland zouden gaan? Dat wist ik ook niet maar nu wel! Schaapachtig stonden de vriendjes daar in stilzwijgen tot het plots klonk: "Zeg, 't is schoon weer, zullen we buiten gaan spelen mannen? Danny, komt gij ook mee?". En roef, weg waren zij!  Dat was dus mijn volgende conclusie: al was dat het kostbaarste, en ook duurste, cadeau dat ik mij kon voorstellen, het is maar wat men ervan vind.   Mijn vriendjes vonden het niks, de familieleden en kennissen vonden het gek dat ik zo'n duur cadeau kreeg op mijn 10e.  "Ja, als em 18 is en zou gaan studeren, en dan nog...".  Mijn ouders noemden het "Een goed investement" er daarbij, Danny was er heel content mee!   "Wat is investement eigenlijk Pa?"  Hij moest even achter zijn oren krabben en zei toen, ja da's frans natuurlijk. Zoekt eens op onder "investeringen".  .... Interventie, In.... Investering!  Aah zo!  ...   Toch was er iets jammer.  Niemand anders was geïnteresseerd in die boeken. Visites vonden het wel "heel chique staan" maar niemand die iets moest of wilde opzoeken.

Kort na mijn verjaardag moesten we onverwachts verhuizen. En we verhuisden nu naar het jodenkwartier.  Het zou ruim een jaar duren, tot midden zomer 1964, eer de Winkler Prins bijna constant in gebruik was.  

Meneer Fisher, de huisbaas, kwam eens zien hoe mijn kamer er uit zag.  "Awel, das een schoon kamer zeg!  En eu, die Winkler Prins, is die ook van u? Ah, maar dan verstaan ik waarom ze u "dien kleine advocaat" noemen Danny!  Vandaar dat gij zoveel weet naar het schijnt!".  Dat was de eerste persoon die het interessant vond dat er een WP stond en geen voetbal affiches en van die rommel die andere jongens van 11 hadden. ".   De dochter van meneer Fisher, madam Sharf, stond de volgende dag in de overloop met mijn moeder te praten.  "Ja madam, uwen zoon heeft nogal indruk gemaakt op ons vader.  Hij heeft het de hele dag over niks anders gehad dan "en dien Danny zus, en Danny zo, dat de meisjes er genoeg van kregen, haha".  "Ja, ja, " vervolgde ze tegen mij, "Gij kunt volgens mij geen kwaad nie meer doen bij hem! Dus ge zijt gevraagd om eens rap bij hun langs te komen want mijn moeder is nu ook heel curieus geworden naar u, en zij heeft nogal moeite met de trap, ziet ge." Dat beloofde ik en boven aangekomen hoorde ik haar vervolgen: "Maar ja, hij heeft zijnen enigen zoon verloren toen mijn broer zo oud als Danny was, en spijtig genoeg heeft hij alleen 3 kleindochters gekregen. En derbij, zijn vader was rechter!  Dus ja, dien Danny moet zeker advocaat worden, want dien naam heeft hem niet gestolen hè, Dan-I-El, en dan ook zo beleefd..... " de deur viel in het slot.  Zo...? 't was mij niet opgevallen dat ik zo in de smaak gevallen was bij meneer Fisher gisteren.  Omgekeerd, ik was zo blij dat hij het wel interessant vond wat er allemaal in mijn kamer stond.

De visite bij de Fishers volgde op zondag en madame Fisher was echt een lieve bomma-achtige vrouw.  De thee en de koekskes waren heel lekker alleen was het een heel donker huis.  Vol met boeken maar zelfs geen enkel plantje. En ze had me toch een paar van die heel ouderwetse bijous!  Zo van die ge in het museum kunt zien of in de Winkler Prins zoals die Engelse kroon juwelen enzo; niet zoals hier ge hier overal in de etalages ziet liggen. Maar ze ziet ook niet zo goed en ik moest op haar schoot komen zitten zodat ze me eens goed kon bezien.  Amaai!  Ze bleef maar zeggen "oh wat een schoon manneke" en over mijn haar strelen.  Gelukkig wou meneer Fisher mij 't een en 't ander aan boeken laten zien, want dat gestreel over mijnen kop zo, dat was ik niet gewoon.  Maar, eigenaardig wel, plots werd er gebeld, en juist toen meneer Fisher mij iets speciaals wilde laten zien, stonden de twee oudsten van beneden in de kamer!  Ja ze hadden gehoord dat ik op visite zou gaan en dus waren zij ook maar eens langs gekomen.  Meneer Fisher mompelde iets in Jiddisch waarop de twee weer eens gingen gillen.  Ja, ik hoor ze dagelijks gillen beneden ons, maar in dezelfde kamer... Ik verschoot gelijk iet.  Het leek zelfs wel alsof ze om beurten om het hardst gingen gillen.  "Mensenlief zeg, met twee van die in huis hebt ge geen alarm nodig, " zei mijn vader al een paar dagen na de verhuizing, "als die hunne claxon aanzetten, blijven de mensen in straat soms staan om te zien waar dat lawijt vandaan komt."  Enfin, madam Fisher kwam bemoederend de meiskes over hun bol strelen, en het luchtalarm hield op.  Ze namen plaats aan de tafel om op de stoel met hun benen te kunnen bengelen terwijl ze naar hun knieën keken.  Madam had al thee geschonken en kwam met de koekskes langs.  Er werd door beiden bedenkelijk gekeken en de oudste nam er eentje om na eerst besnuffeld en dan met muizentandjes beknabbeld te hebben, hoofdschuddend en grimassen trekkend op tafel gelegd te worden. Ik bedacht een volgende conclusie: ge kunt beter twee Danny's dan 1 van hun op visite krijgen.  Madam Fisher ging weer verder met mij - als schoon manneke-te bevragen: "En gij wilt later advocaat worden hoor ik?" De meisjes slaakten een gilletje maar dan van de lach dit keer en antwoorden: "Non, non, non! Il fait le theatre! hihihihihii!"  Enigszins verbaasd over haar bril kijkend vroeg ze : "Oh ja? Echtig waar?"  En met groeiend enthousiasme :  "Theater? Aan het toneel? Oh ja? Allez, gij, serieus? Ja c'est, dat wou ik toen ik jong was ook zo graag. Ooooh wat had ik dat graag gedaaan.. Maar mijn ouders! Goh! Daar was zelfs nog geen denken aan! Gien sprake van! Nee, en dan wilde ik ook nog zo graag danseres worden!  Amaai amaai zenne!  Maar ja, dat was juist na den oorlog van 14-18 ."  De oudste onderbrak met op hoge en beetje bekakte toon :  "Nous, nous allons travailler dans un Kibboutz en Israël!" en beiden knikten naar elkaar.  Meneer Fisher hapte naar adem en zei : "Wat zegde gij daar? Bezet Palestina bedoelde gij!".  
Whoeaaaaaaaaaaaaaaaaaa.... x2.  Totáál luchtalarm op klaarlichte zondag!  Waar ze die adem vandaan haalden, Just mag het weten. Formidabel dat het zonder micro en haut-parleurs zó hard kon klinken. Daarbij gingen ze beiden eerst nog eens staan stampvoeten zodat alle porseleinen kopjes en het kristal in de kast stonden te rinkelen.  Het aangeknabbelde koekje vloog opeens ergens heen - waarbij het duidelijk was dat er geen aankomend tennistallent aanwezig was, maar vervolgens werd wel twee maal tegelijk het record hink-stap-sprong met aanhoudende sirene gevestigd -en werd vervolgens de deur, bijna uit de hengsels vliegend, met een enorme rotklap achter hen dichtgetrokken werd.  "Mais chou-chou toch! Alez, alez. " verzuchtte madame Fisher tegen haar man die blijkbaar stoom uit zijn oren liet ontsnappen en repliqueerde: "Ze weten het maar al te goed! Maar dat is die vervloekte rot school!  Die doen daar niks anders dan die kinders te hersenspoelen!" Nu ben ik doorgaans niet op mijn mondje gevallen en zeker niet verlegen om vragen te stellen, maar het duizelde me een beetje.  Ook al vanwege het oorverdovende alarm dat geklonken had, waardoor ik een paar keer moest slikken, maar vooral om wat er zich hier afgespeeld had. Ik snapte er niets van!  Ik kon op dat moment zelfs geen conclusies trekken.  Madame Fisher wisselde een paar zuchtende woorden in het Jiddish uit waarop hij schouderophalend wat terug knorde. "En povre petit Danny, zeide verschoten mijn manneken, ge ziet een bitche wittekes vind ik.  Allez, 't is zekers tijd om naar huis te gaan. Ge moet nog maar eens terug komen om over het toneel te klappen." zei ze waarop hij repliekerde, "maar dat hun dan wel buiten blijven."  Afscheid nemende voegde meneer Fisher toe: "Trekt u maar niks van hun aan zenne, ze zijn altijd zo, maar dat zulde wel verstaan hè,  want die hun kweeken gaan elken dag wel efkens op volle petrole open hè!  Als ge thuis zijt moet ge maar in uwen Winkler Prins maar naar >>Palestina<< gaan." Madam sputterde: "Oi, chouke toch! Dat jonk is toch nog maar elf!!!"  "Ja ja," verzekerde hij, " en slim genoeg en daarbij, hij kan niet vroeg genoeg de feiten leren kennen. En met de Winkler Prins zal hij in ieder geval geen zionistische propaganda tegen komen, allez, nóg niet."  Onderweg naar huis trok ik een conclusie : mijn vader zegt altijd: " 'Ne mens is nooit te oud om te leren!" En meneer Fisher zegt dat ik niet jong genoeg kan zijn om... Dus? Daar moet ik eens over nadenken.  Verdorie,dacht ik plots terwijl de sleutel in het splinternieuwe Yale-slotgat gleed, door al dat gegil van die twee halve garen ben ik vergeten te vragen wat ik nu speciaal had willen vragen: als hij ook een jood is, waarom heeft hij dan géén nummer op zijn arm zoals alle anderen? Maar volgende week zaterdag, nee zondag, komt hij toch bij ons om de huishuur op te halen. 
Wordt vervolgt.  16-04-12. First draft. Edit 23.15

Silly movies, dat zijn geen stomme maar domme films.

Kent u dat gevoel? hele dag het leed van de wereld gedeeld op Facebook en twitter en dan wil je wel eens een leuke, plezante film zien. Gewoon even iets anders aan je hoofd hebben? Hebt u daar soms ook wel eens behoefte aan? En dan is er inderdaad op een van de filmcanalen op de digitale tv een zogenaamde droge komedie. Zo droog dat je halverwege alweer aan overstromingen en tsumanies uit het wereldrampennieuws moet denken. Of zoveel fantasie dat je na een half uur inslaapt om ruim een uur later wakker te worden bij het begin van een of andere moord en doodslag film waarvan de knal of gil je de hele nacht blijft achtervolgen. Eigenlijk overkomt mij die behoefte nooit. Bijna nooit dan toch. Maar als het je overkomt, die rare behoefte, kan je er de donder op zeggen dat op elk kanaal een horror of andere zenuwslopende film draait. Op één kanaal na, waar een zogenoemde silly movie loopt. Zoals vannacht dus. Mijn god, was het maar een stomme, een silent movie gewest. Met een Danny de Vito of Woody Allen die de hele tijd als voice over en met terzijdes in de camera lopen te kletsen kàn het nog leuk zijn. Maar in deze film, Miss Nobody, zit Miss Nobody bijna die anderhalf uur aan één stuk door te wauwelen. Werkelijk onuitstaanbaar. Bij elke aanslag die zij per ongeluk met hulp van Sint Joris pleegt, hoop je dat zij uitgeschakeld gaat worden. Vergeefs! En het grappige is wel dat uitgerekend als zij haar mond houd en iemand om zeep gaat, de situation niet alleen silly maar buitengewoon lollig is. Een beetje onderbroekenlol, dat wel. Maar goed, als iemand met zijn blote kont op een fotokopieerapparaat gaat zitten, wat op zich toch wel lollig is, en dan door een sprinkler die afgaat geëlektrocuteerd wordt, ja, haal je de koekoek, dan moet je wel lachen. En als de poging om haar chef voor de metrotrein te duwen mislukt maar dan door een ongelukkig toeval weer wel gebeurt, ja dan moet je ook wel lachen. En zo zijn er vijf scènes die eigenlijk wel erg lollig zijn. Maar ojee, alles moet tegenwoordig snel, sneller, snelst. Dus je ziet de grap, begint te lachen, en nog geen seconde ofzo later is Miss Nobody alweer aan het wauwelen waardoor de lach letterlijk afgesneden wordt. Het moet dus wel lollig zijn, maar lachen hoort er blijkbaar niet bij. Met als resultaat dat je die Miss Nobody het liefst eigenhandig met der trut op een fotokopieerapparaat zou willen zetten onder de sprinkler. Kent u dat gevoel? Na de derde moord zat ik maar te bedenken hoe we dat kwakende mens op lollige wijze om zeep zouden kunnen krijgen waardoor ik het eigenlijke verhaal niet meer volgde. En waarachtig, de film was afgelopen en ik wist niet waarom, behalve dan dat de 90 minuten om waren. Als je die bewuste vijf scènes achter elkaar zou monteren en het beeld tenminste 10 seconden vasthoudt heb je 15 à 20 minuten geweldige slapstick, om in je broek te piesen, zoals het in een stomme film voorkomt. Maar dat is het verschil tussen een silly en een silent movie dus. ;)

Meldpunt plezante Belgen en andere zottekes!

Het kon natuurlijk niet uitblijven, zo'n meldpunt. Wat is Nederland zonder meldpunten ? Vanzelfsprekend óók anoniem! Maar dit meldpunt is toch wel bijzonder. Immers, wie kent er plezante Belgen, op Urbanus na dan? Ik hoor al iemand Kamagurka mompelen. Fout! Da's nen FLAUWEN plezante. Nee, echte plezanterikken zijn ten noorden van de Belgisch-Nederlandse grens onbekend. Naar verluid heeft de IND zelfs aan de AIVD om een profielschets gevraagd. Nu ga ik niet gelijk verklappen hoe ik dat weet, maar geloof me, ik vertel het uit de eerste hand. Ik vroeg mij gelijk af wat het hogere doel van zo'n profiel zou kunnen zijn. Toen mij verteld werd dat het om een soort beroepsbescherming ging stond ik toch wat vreemd te koekeloeren. Ik kon mij niet voorstellen dat zeg maar Youp van't Hek of Neerlands hoop in bange dagen zich bedreigd zouden voelen. Maar nee, dat was het ook niet, verzekerde men mij. Van de prins geen kwaad bewust moest ik als eerste alternatief aan Carnavalclowns denken. Oeps! Ik begon het door te krijgen. Alle clowns uit Limburg zitten nu bij de PVV, tot in de tweede Kamer toe. Maar wat dan nog? Vreesde men dat plezante Belgen in Neerlands Limburg zouden infiltreren? Laat me niet lachen, ze zijn dan wel plezant en zot, maar niet op hunnen kop gevallen! En als ze toch eens op hunnen kop gevallen zijn, zijn ze niet blijven botsen! Die Nederlanders denken nog steeds dat Belgen dom zijn! Tenminste, die Nederlanders die nog in Nederland zitten en België alleen kennen van de snelweg naar À-zure tot Z-onnige kusten.
Kijk maar naar het emigratie patroon van Belgen en Nederlanders. De slimme Nederlanders wonen met duizenden bij elkaar net ten zuiden van die befaamde boter en belastingen grens. En hoeveel Belgen wonen er in Nederland? Nou? Laat staan dat ze - of all places - in Neerlands Limburg zouden gaan zitten! Nee dat kon het dus ook niet zijn. En daarbij, de steenkool is al jaren op, de Vlaamse Vlaaien zijn beter en het bier waar Limburg trots op is, vinden Belgen zeik van boeren Marie. Eigen Volk Eerst is natuurlijk wel om te lachen maar dat zijn weer geen plezanterikken die al helemaal niets van Kaaskoppen moeten hebben. Et pour les Wallons, la même chose, die komen niet eens verder Halle en Vilvoorde, en dan nog het liefst via een Franstalige corridor uit angst om het bord Welkom in Vlaanderen tegen te komen. Dus bedacht ik: "dan maar eens via een blogje een spierinkje uitgooien. Want een gewaarschuwd man, zeker een Belg, telt voor twee." En daarmee kwam de aap uit de mouw! Ze proberen op slinkse wijze de Belgen te waarschuwen! Zo kunnen de immigratie cijfers van Belgen in NL kunstmatig verdubbeld worden. Haha, dat pakt geen zeep zene meneer Leers en de IND! Of zijn zij nou zo slim en ik zo dom? Nee toch? In Antwaarpe zegge ze: Ziet, dat kunde gij wel probere; met heel Antwaarpe, met heel België, en met alle chinezen; maar niet met den dezen! ;)

België - Nederland: 58 - 3 ???

Hahaha. Op het VRT 13 uur journaal met lichte ironie: " en hoe België óók tegen NL kan winnen ziet u straks in Sporza. En dan gaat het niet om wielrenners of zo maar om Rugby. De Zwarte duivels versloegen de Nederlanders met 58 - 3. jaja, u hoort het goed, 58 - 3. ... " ik kijk altijd heel aandachtig naar het 13 uur journaal tot de sportverslaggeving begint. En dat was vandaag niet anders. Ik had mijn iPad op schoot genomen en zat alle fb en andere koppen te bekijken toen ik België tegen Nederland hoorde en dan die 58 - 3. Hèh? dacht ik en keek op naar de tv. "Jaja, u hoort het goed, " zei Jan Becous, met een timing en toon, recht in de camera, recht in mijn ogen. Alsof hij gemerkt had dat ik opkeek. Nog nooit zo persoonlijk aangesproken gevoeld tijdens het journaal. Ik durf er om te wedden dat er duizenden kijkers geweest zijn die hetzelfde ervaren zullen hebben.

Meldpunt Ambetante Ollanders

Na het Meldpunt Limburgers - IMO discriminerend omdat je niet alle Limburgers over één geblondeerde kam kunt scheren - en zelfs een meldpunt Bananen nota bene - hoe verzinnen ze het toch - kon ik niet achter blijven en MOEST ik wel het meldpunt "Ambetante Ollanders" opzetten.
Voilà c'est! En daar is niets discriminerends aan. Het gaat immers om AMBETANTERIKKEN, oftewel vervelende mensen, zonder onderscheid in ras, geloof, blonderingsgraad of seksuele aberraties. Dat de toevoeging Ollanders specifiek op geborenen van Olland duidt is generlei discriminerend, eerder een bevoorrechte quallificatie. Je moet namelijk de titel Ollanders wel eerst verdienen tenzij je al 2000 jaar Janssens, Pieters, Willems of zo heet. Hebt U - nee, NIET heeft U! - last van Ambetante Ollanders die bij voorbeeld altijd hun kruis moeten schurken, of in de tweede kamer met een potlood in hun neus zitten te poeren of wegens overvloedig gebruik van waterstofperoxide je de adem snoeren (zo wordt de gezondheidszorg helemaal onbetaalbaar!) of zoiets? MELD HET HIER! In verband met een uitspraak van het Europeese Hof: U dient het wel te beargumenteren! Dus niet: Greet Widlers! Maar wel: Greet Widlers omdat hij (m/v) onkosher een broodje ros met een glas melk zit te nuttigen. Of : Greet Wirdels omdat hij/zij elke dag in het Journaal met een geblondeerde kopvod verschijnt zonder peroxidetax af te dragen. Enzovoort, enz. Voorwaarden: U schrijft en zeikt uitsluitend namens uzelf, niet namens de buurman van de zuster van uw bakkers beste vriend die u laatst in de kroeg hoorde zeggen dat.... ! Plezant doet er verder niets mee behalve u een uitlaatklep verschaffen voor opgekomen shit en andere (psycho)-somatische ongemakken. Disclaimer: Plezant is niet verantwoordelijk en stemt niet persé in met de te verwachten shit, kots en andere schriftelijke braaksels. Enige vergelijking met bestaande personen in het hierboven voornoemde c.q. Bovenstaand fictieve bestaande voorbeelden, berust op toeval. Al wat hier staat is het gevolg van Ollanders en vreemdelingen - zoals PLEZANT - die Scheiße an de Partij Voor de Volksverlakkerij hebben. Fryslân boppe!

Het ei van Halbe Zijlstra. Twee maal voor half geld!

Staatssecretaris Halbe Zijlstra legt bij Pauw en Witteman van woensdag 15 februari uit hoe het precies zit met die orkesten, en wel met droge ogen want er is niets aan de hand! Omdat er niemand tegenin ging bleef ik verbouwereerd zitten kijken. 't Zal wel aan mij liggen dacht ik even. Maar het liet me niet los. Dus heb ik toch maar met Uitzending Gemist e.e.a. terug bekeken, en wel minuut 39 en 40. Op de vraag van Jeroen Pauw of er nu 10 orkesten zijn waarvan er maar 5 overblijven antwoord de staatssecretaris dat : ...in het oosten het Overrijsels - en het Gelders orkest gaan intensief samenwerken en daar houden we orkesten aan over voor de helft van de subsidie uit het verleden, in het zuiden ..(is nog niet afgerond).. Maar ook in Den Haag zien we dat het Residentie orkest en het Rotterdams Philharmonisch intensief gaan samenwerken en ook daar zien we dat we 2 orkesten overhouden, ook voor de helft van de subsidie uit het verleden ... " Jawel! Hij zegt het echt!!! En niemand die vreemd opkeek.
Dan adviseer ik de staatssecretaris van Openbaar Vervoer om eens bij confrater Zijlstra te informeren hoe hij dat doet. Want die stakingen in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht, ... waren dus blijkbaar onnodig, toch? Er verdwijnen helemaal geen lijnen, de frequenties worden niet lager, de tarieven worden helemaal niet fors verhoogd. Met de methode Halbe Z is het simpel: het Amsterdamse GVB en en het GVU gaan intensief samenwerken en ook de RET en de HTM doen dat en dan behouden we 4 OV bedrijven voor de helft van de kosten.
Mijn god??? Waarom komt Halbe Zijlstra nu pas om de hoek kijken? Met Halbe Zijlstra aan het stuur hadden we na 20 jaar 4 hoge snelheidslijnen, het dubbele aan snelwegcapaciteit en 2 keer zoveel windmolens gehad voor de zelfde kosten. Toch? God bestaat dus toch en heeft de Messias naar Den Haag gezonden. Waarschijnlijk ook samen met Geert Wilders, 2x voor half geld, niet?

Is het nou echt vreemd dat ik zit te peinzen... Hoe flikt ie dat? Want nu wil ik ook 2 kruisen voor 2x half geld zien te vinden. Een voor Messiah Zijlstra en een voor de Heilige Geert. Die kruisiging laten we aan Oeteldonk over. Want die zijn gewend om ware VOLKSfeesten - zonder één cent subsidie - jaar op jaar opnieuw te organiseren. Echte Hollandse kultuur! En ik denk dat het Brabants Orkest, het Limburgs Simphonie Orkest en Opera Zuid met Andre Rieu voor 3x half geld, en 1x gesponsord, en in rap polonaise tempo, voor de muzikale UITkleding zullen willen zorgen. Niet?

"Een mooie sche(r)ts" voor balletliefhebbers.

Naar aanleiding van 50 jaar het Nationale Ballet, heb ik mijn collectie balletboeken uit mijn bibliotheek gehaald. Eigenlijk om ze bij deze gelegenheid te koop aan te bieden en de staat resp. eventuele waarde in te schatten. En ja... dan ga je toch(weer)lezen. Meestal zijn het opsommingen van werken, choreografen, dansers... waarvan niemand, op die echte ballet-hystericus na dan, nog enige herinnering heeft. Soms staan er rencentie-achtige beschrijvingen en, helaas zelden, pure observaties. Een enkele grappige anekdote maakt dan zo'n boek eventueel "leesbaar" naast de meestal prachtige foto's. En toegegeven, behalve de echte balletgeschiedenis boeken - meestal zonder plaatjes - heb ik die boeken destijds ook niet echt gelezen maar alleen de foto's met hun onderschriften bekeken. Maar ter gelegenheid van de komende reunie ben ik toch even een beetje in de historie van het ballet in Nederland gedoken. En al moet ik zeggen - ja sorry - dat je zowat kaakkramp krijgt als je 5 pagina's aan melagomanische beschrijvingen zou willen voorlezen, soms is het in de simpelheid zo herkenbaar... Zo vond ik een soort observatie die mij als danser maar ook als belichter, toneelgek,... zó bekent voor kwam, net zoals mijn eerste jaren in schouwburgen rond 1958-63 in Belgie en NL:

Niets is lelijker, zo onaangenamers dan het inwendige van een schouwburg. (Edit: Vaak stonk het naar schimmel!) Alles is bedrieglijk, tot zelfs het licht, dat van beneden en opzij komt i.p.v. omhoog. (...) Alleen om de danseuse kan men niet lachen. Zij boezemt zoveel medelijden in, dat de scherts u op de lippen besterft: Zij treedt glinsterend en geblanket uit haar kleedkamer. Er blijven nog slechts enkele minuten over eer zij op het toneel dient te verschijnen. Ze haalt een zakje te voorschijn dat zij (in een bakje)op de vloer uitstrooid. Het is hars! Zij plet het om de zooltjes van haar dansschoentjes mee in te wrijven zodat zij niet zou uitglijden. Na enige rek-en-strek oefeningen, met haar hand controlerende of haar valse chignon nog goed vast zit, en dan, haar ritornelle afgewacht, als de bliksem, staat zij op het toneel! Haar mond en coeur, haar armen rond. Ze draaid, klimt op de tenen... werpt zich voorover en achterover, enkele entre-chats, piqué... springt omhoog om op de tenen - in de maat - neer te dalen... Als ze de kracht nog heeft zal zij straks de toeschouwers noch een glimlach toewerpen! En het publiek? Soms klapt het in de handen. En dan staat ze weer tussen de coulissen. Zij loopt niet meer. Ze sleept zich voort zonder adem, druipende van het zweet, half verstikt met de handen op de borst waar zij het kloppen van een vermoeid hart tot bedaren tracht te brengen. Zij werpt zich haastig een sjaal om het lijf, want ze beeft in de koude luchtstroom die haar omgeeft in de gangen. Ik heb eens een danseuse horen zeggen, toen ze aldus in haar kleedkamer kwam: "Gossamme, ik ga nog liever hout hakken!"

MIJN herkenning gaat maar terug tot ongeveer 1958. Maar deze "Mooie schets" is geschreven in... 1878!!! (Ik heb om het jaartal niet vooraf prijs te geven een aantal "oud" Nederlandse woorden vrijelijk naar normaal, hedendaagse NL-se woorden omgezet zonder de zin te veranderen! vb: kleedkamer was dus: Loge; Toneel was Scene, e.d.) Vond u het leuk? Ik heb nog van dat soortgelijke schertzen en plezanterieën: Deel oud historisch, deel EIGEN belevenissen. Laat het me weten a.u.b. :)